Pismo Święte nie raz operuje przeciwieństwami, w których nie ma wręcz miejsca na odcienie szarości. Uwydatnia je dzisiejsza Liturgia Słowa, chcąc pokazać absolutnie odwróconą logikę Bożą w porównaniu z ludzkim sposobem funkcjonowania.

Kto się wywyższa, będzie poniżony, kto się poniża, będzie wywyższony – jedno z najczęściej powtarzanych przez Ewangelistów słów Jezusa. Kryje się w nim coś więcej, niż rada, jak się zachować, by osiągnąć korzystny efekt. Kryje się w tym logika Nieba.

Spraszanie biednych i ułomnych zamiast przyjaciół otwiera tymczasem na logikę daru: Będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć, a nie dlatego, że w ramach rewanżu będziesz zaproszony. Relacja z Bogiem jest właśnie darmowa: za Jego dary nie mamy jak się odwdzięczyć.

Im większy jesteś, tym bardziej się uniżaj – radzi mędrzec w Księdze Syracha (PIERWSZE CZYTANIE). Nosi on imię Jezus, przeczuwając w pewnym sensie przyszłą drogę Mesjasza. Jego wielkość to pokora. Szedł drogą uniżenia samego siebie. Uczył logiki Nieba.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski

Nie jest jasne, jakie nastawienie tkwiło w pytaniu skierowanym do Jezusa: Czy tylko nieliczni będą zbawieni?

Mogło stać za nim przekonanie, że zbawieni będą tylko nieliczni, tylko ci, którzy należą do Narodu Wybranego. Dziś, inaczej niż w przeszłości, pytający widziałby wśród zbawionych po prostu dobrych ludzi, dalekich od religijnego fanatyzmu. Albo zakładałby zbawienie wszystkich, niezależnie od wyznawanej czy – co ważniejsze – ukazywanej w czynach wiary. Drzwi otwarte na oścież czy zamknięte, z możliwością wejścia tylko dla wybranych?

Ani otwarte, ani zamknięte. A jednak ciasne. Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi – mówi Jezus, nie odpowiadając jednocześnie na pytanie o liczebność zbawionych. Koncentruje uwagę uczniów na ich własnym wysiłku, własnym staraniu. Przejścia przez bramę zbawionych nie gwarantuje z góry przynależność, lecz osobisty wysiłek i świadectwa, zerwanie z grzechem, życie wiarą i miłością.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski

We wszystkich czytaniach napotykamy perspektywę walki, bitwy, zmagania. Jeremiasz zostaje uwięziony w czasie oblężenia Jerozolimy (PIERWSZE CZYTANIE), autor Listu do Hebrajczyków apeluje o wytrwałość w życiu, porównując je do zmagań podczas zawodów sportowych (DRUGIE CZYTANIE), a Jezus operuje dwoma słowami, pomiędzy którymi sytuują się wojny: pokój i rozłam (EWANGELIA).

Mogą przerażać słowa Jezusa, gdy mówi: Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Powinny przerażać, gdyby to On był sprawcą rozłamu. Nie jest, podobnie jak Jeremiasz nie jest sprawcą wojny, której nadejście – i porażkę w niej Izraela – prorokuje.

Jeremiasz tylko dlatego o mało nie stracił życia, że zapowiadał – zgodnie z poleceniem Boga – klęskę Izraela. A to obniżało morale żołnierzy i odbierało nadzieję mieszkańcom. Klęska nastąpiła: nie dlatego, że morale żołnierzy stało się niskie, ale dlatego, że siły przeciwnika były wielkie, a Izrael od lat trwał w letargu dobrobytu. Słowo Boga, miłośnika pokoju, może nieść rozłam, jeśli zabrakło czujności.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski

Bóg przychodzi nocą. Jezus w nocy się narodził, nocą też zmartwychwstał – o poranku grób był już pusty. Nocą, o czwartej straży, Jezus przybył do uczniów w łodzi, krocząc po jeziorze. Uprzywilejował Bóg czas nocy na spotkanie ze Sobą (DRUGIE CZYTANIE).

Liturgia Słowa uprzytamnia nam dziś najważniejsze noce w historii zbawienia, zapowiadając jeszcze jedną, tę, która przed nami: noc mojego spotkania z Bogiem. Dlatego Jezus uczy czuwania (EWANGELIA), oczekiwania, gdy Pan powróci.

Bóg przychodzi nocą, jak złodziej, choć to nie złodziej. Ale to od nas zależy, jak będziemy oczekiwali. Czy będziemy w strachu czekali na Boga jak na złodzieja, spodziewając się, że wszystko nam zabierze, czy w nadziei jak na Pana, który dopiero wszystkim nas obdaruje, przede wszystkim Sobą.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski

Kohelet przypomina rzecz niby oczywistą: prawdę o doczesności. Wszystko tu na ziemi się skończy (PIERWSZE CZYTANIE). Jezus przytacza przypowieść o człowieku sukcesu, którego w – po ludzku – najlepszym momencie swojego życia zastała śmierć (EWANGELIA).

Ale Liturgia Słowa nie podejmuje tematu bezwartościowości ludzkiego życia, nie wzywa do bezczynności w eschatologicznej perspektywie przemijania. Marność u Koheleta nie oznacza bezwartościowości, ale skończoność. Wszystkie czytania zaś koncentrują się na właśnie na ludzkim wysiłku.

Jezus wskazuje przykład człowieka sukcesu, który zainwestował w to tylko, co przeminie: skarbów w niebie nie zgromadził. Paweł pisze wprost: Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi (DRUGIE CZYTANIE), a autor Psalmu 90 poleca modlitwę: Naucz nas liczyć (PSALM). Nie chodzi o naukę matematyki, lecz takie liczenie dni naszych, by w życiowych planach i inwestycjach uwzględniać również te niebieskie.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski